සුනිල් එදිරිසිංහ

අම්මෙ පෙම්බරා තොස කර දෙන්ට අවසරාජෝර්ජ් මහරජා ගුණකඳ කරමු සිහි සොඳා මාස්ටර්ගෙ ගායනාව හුස්ම පිඹී සර්පිනාවරාග තාල වර්ණනාව අනුව වැයේ බටනලාවසරිගමපධනී… හරි හරි සනිධපමගරී ආ… නළල් වටින් එන දහදිය පිසදාගෙන විරාමයකවීණාවක නාද නැගේ දිගාසිරි යදා රජු හටසායට මනරම් අත් දිග … Continued

මහ වැස්සක් බිමට හලා නිදහස් වූ අහසක් සේඔබ නිසොල්මනේ එපා හිඳින්නඔබේ නිහඬ බව මට බැහැ දරාන ඉන්න අනේ තව ටිකකින් හිනාවෙලා කතාකරන්නඔබේ නිහඬ බව මට බැහැ දරාන ඉන්න විරසක සුසුම්…මහගෙයි පුරා ඇසෙන්නේකවුලුදොරින් ගෙට එන, නිදිනැති අටවක සඳතනියහනේ සරදම් රටා වියන්නේ … Continued

දෙවැනි බුදුන් ලෙස ලොවම උවම් කලලොවක පිදුම් ලද ලොවට උතුම් ළඳඅම්මා…. දෙසවන් සනහා මා නැළවූ ඔබමියුරු මියැසියේ අරුත කියාදුනිඒ මියැසිය අද මා ගයනා විටමා සිප ගන්නට ඔබ මා ළඟ නැතඅම්මා…. ඇසට හඬන්නට කඳුළැලි දුන් ඔබලතැවුල් දරනා දිරිය ලබා දුනිඒ දිරියෙන් … Continued

මේ තරම් සියුමැලිද කළු ගල්හිතන්නටවත් බැරි නිසාමම ගියා අවුකන බුදුන්ටත්දෑස් දුන් මිනිසා සොයා කලා වැව ලඟ ඉලුක් හෙවනකමැටි පිලක පැදුරක් එලාරිදුම් පිරිමදිමින් බලයි ඔහුමැරෙන ඉපදෙන රළ දිහා ඉසුරුමුණියේ නුඹ තැනූපෙම්බරිය කොතැනද කියාමා ඇසූ විට හිනැහුණා ඔහුතවම තනිකඩයැයි කියා ගායනය: සුනිල් … Continued

දුකම විඳින්නට දුක උහුලන්නට දුකින් උපන් දරුවෝ දුකට වරම් ලද මිහිමවගේ දරුවෝ (මිහිතලයේ දෙවියෝ) උණු දිය කහටින් දෙතොල තෙමා රළු කළු ගල් වැලි සිරස දරා සෙවණක් නැතිවද රටට සෙවණ දී පලංචියේ වඩිනා (මිහිතලයේ දෙවියෝ) හුණු වැලි ගින්නේ පැළුණු දෙපා මලින් … Continued

සඳ මල පිබිඳුන නිල් කඳු රැල්ලක රන්තරු පොකුරක මල් ඇතිරිල්ලක හසරැල් කැල්මක දුක් කඳුළැලක තනිවෙමු දෙසිතෙහි එක සිතුවිල්ලක හඬා වැටෙන විට නෙතු යුග තෙත්වී සිනා පොදක් වෙන්නම් සිනා නගන විට පැතුමන් දැල්වී කඳුලින් සුරකින්නම් වියෝ දුකට සුසුමට මග අහුරා හදේ … Continued

සඳකඩ පහනක කැටයම් ඔපලා පාවෙන දේදුණු ලැගුම් ගනී කැලැතුනු රසයක පැන ආ බුබුලක් අකුරු වැලක් දෙහදක ලියැවී යුගයෙන් යුගයට නොමියෙන දහනක දිවියක පදනම මතු වෙද්දී නොපෙනෙන ඈතක ඈ ගෙන යනවා සියුමැලි කැකුළක් මැලවෙද්දී දහසක් පෙතිමත රහසක් කොඳුරා තුඩින් තුඩට ගෙනයන … Continued

සිනහ වෙනු මැන වේදනා පිසදා වේදනා පිසදා… වෙරල රළ හා තරහ වී නැත මියුරු සර වෙණ හා බිඳී නැත අහස සඳු හා උරණ වී නැත අතීතය මගෙ හදවතේ නැත කඳුළ දොම්නස නසන්නට නම් බමර ගුම් නද අසන්නට නම් මියුරු ගී … Continued

මිනිසා සුවඳයි මල සේ නුවණින් එළියයි හිරු සේ පර වී වැටිලා ඒ හිරු මල මේ දෙරණේ පොළොවේ උරුමේ කියමින් බිලි දී විහිගුම් ගුණදම් දහසින් මියෙනා සටනින් අඟලේ හිමිකම් සොයමින් ලොව නහවා සෝ කඳුළින් හිනැහේ ජයපැන් පුරමින් උණු ලේ විෂ වී … Continued

ලප නැති සඳක් ඇති නිලඹරක් කිකලෙක නමුත්දුටුවෙද ඔබත් සඳ රැසින් පිපි මලක් වනු මිස නොපතන්න ඒ සා පුරහඳක් ඇද නැති ගඟක් නිල් දියවරක් ගැලුවාද දී නෙත රසඳුනක් ගිලී දිය සනහා නිවෙනු මිස නොසොයන්න ඒ සා ගඟ දියක් මඩ නැති විලක් … Continued