අමරසිරි පිරිස්

මේ කිරුළ බර වැඩියි දේවීගිනි ගැනී ළය රිදුම් දේවීඔබම පැළඳූ සිරස ප්‍රේමයේ මිණි කිරුළතවම මා හිස රඳයි දේවීඑයම මට බර වැඩියි දේවී සඳ කිඳුරු බවේ සිට ආමීදුක සතුට සමව ඉවසීමිඑදා සිට සපථ කළ ප්‍රේමයෙන් ආතුරවපැමිණි මඟ මෙයින් නිම වේවිසමුගන්න අවසරයි … Continued

ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්හිත හදාගත්තා විතරමයිඔබ ආයෙමත් ඇවිදින් උන්නු දා පෙර අත පොවන්නට බැරි දුරින්නින්ද මට නැති දවස් තිබුණද කොයිතරම්නුඹ නොදැක සිටි දිගු කාලයේහිත හදාගත්තා විතරමයිඔබ ආයෙමත් ඇවිදින් දෑස අග මල් පිපී සැලුනත් කොයිතරම්එක මලක්වත් සුවඳ නැතිවිය ඔබ තරම්නුඹ නොදැක සිටි … Continued

මිනිසා….මරණ තුනක් ඇති මිනිසා බලා සිටීනිරුවත් දෑසින් බලන්න කන්‍යාවී ලිහිල් සළුව අනතුරේ වැටෙද්දිපයෝධර තුඩු ඉකි බිඳිද්දී සංත්‍රාසයෙන්අසංවාදී සුසුම් වේගේ රිද්මයෙන්වයන්න වීණා කන්‍යාවී නියඟලා මල් පා‍ට දේදුණු දෙබෑ කර එන ගිරා පොව්වන්පියුම් කැකුළක් තුඩින් පාරා බලෙන් පුබුදන හංසයාබලන්න නිරුවත් දෑසින් ඔකඳ … Continued

සඳකැන් ඇවිදින් සුපිපුන කුසුමන් සිඹිනා නිසල රැයේසීතල උමතුව ඉඳිකටු තුඩගින් අනිනා නිහඬ පැයේනිදන්න සොඳුරිය නිදන්න ඔබෙ හිසරඳවා මාගෙ ළයේ නලියන මදනල පොපියන මල්වලසුවඳක් සොයා ඇදේදිදුලන තරුකැල නිල් නුබගැබ තුළසඳ තුරුළෙහිම රැඳේ නැළවෙන තුරු හිස පිනිපොද ඉස ඉසනිලඹර තුටින සැලේදුක් කඳුළැලි … Continued

මගේ පුංචි රෝස මලේ මමයි නුඹේ වියපත් බමරා නුඹ හීනෙන්වත් නොදකින කුමරා කළුවර රෑ සඳක් වගේ ඇවිදින් ඔබ ඉන්නවනම් ආසයි මම නොකී කවිය ඔබට කියන්න තරහක් නෑ ඔබ බැස යන්න මගේ පුංචි නවාතැනේ ඇවිදින් සැරිසරනව නම් ආසයි මම කවුළු පියන් … Continued

විරාග රාගය අතරේ තනි වූ ආලය විරාම දෙයි එක් හදකට පුදා පරාජය විරාග රාගය අතරේ තනි වූ ආලය දුරලයි තනිකම ලබමින් මගේ සරාගය ඔබ අඩවන් නෙතු කරමින් ඈ නතු ඇගේ පහන් ලොව ඈ මනසින් විදහල දා ඈ මුකුලිත වූවා කරගනු … Continued

හන්තාන කඳු වැටිය එදා වාගෙයි අදත් මහවැලිය පුරුදු සේ ගලා යාවී හෙටත් සරසවියෙ තුරු වදුලු මිලින වී නෑ තවත් එහෙත් අද කුමරියේ ඔබ කොහිද මා කොහිද එදා අප පෙම් වදන් දෙඩූ ලිය මඩුලු යට පෙම්වතුන් පෙම් වදන් දොඩනවා අප සමග … Continued